روزنامه اعتمادوقتی صحبت از یک اقدام نظامی خصمانه، حملۀ سایبری یا خرابکاری صنعتی در کشور به میان میآید، اکثر نخبگان سیاسی و نظامی، صرفاً با تمرکز بر شدت و ضعف چنین حملههایی، قربانیِ سوگیریِ انتخاب میشوند و توجه خود را بیشتر به مکانها و زمانهایی که امنیت ملی به مخاطره میافتد معطوف میکنند. تعداد اندکی در مورد آثار و پیامدهای روانشناختیِ آن در جامعه و البته هزینههایی که مردم به لحاظ روانی در یک دورۀ طولانی پرداخت میکنند دغدغه نشان میدهند. حملۀ پهپادیِ اخیر به یک مجتمع نظامی در اصفهان و مقایسۀ واکنش افکار عمومی نسبت به رویدادهای مشابه، شاهد مثالی آشکار از اهمیت رابطۀ میان «حساسیت جامعه» و «آسیبپذیریِ ملی» را برجسته میکند. موضوعی که میتوان دلایل و ابعاد آن را در قالب مفهوم «روایت استراتژیک ملی» جستجو و تبیین نمود. روایتهای استراتژیک، به عنوان داستانهای جمعیِ ملی یا عمومی تعریف میشوند که اغلب به دلیل ظهور یک عامل یا نیروی خارجیِ مخرب و یا حتی تضعیف باورهای پیشین شکل میگیرند. این رویدادها از نظر وجودی به عنوان خطری برای امنیت، هویت و منافع ملی در نظر گرفته میشوند. جمعی و عمومی بودن هم به این معنی است که روایتها نیز همانند فرهنگ حاکم بر یک جامعه، ویژگیهای گروهها یا واقعیتهای اجتماعیِ منحصربهفردی هستند که بنا به دلایل و شرایط مقتضی، به تدریج برساخته و یا به سرعت رو به زوال میروند. به عنوان مثال، شدت و گسترش فعالیت و حملههای القاعده در زمان جرج بوش و برآمدنِ خلافت اسلامی داعش در دوره اوباما، یک روایت جمعیِ قوی را در سراسر ایالات متحده ایجاد کرد که بر مبارزه با تروریسم در خارج از کشور متمرکز بود. بروز نشانههایی از شکست خلافت داعش و کاهش قابل توجه تعداد حملههای

مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانهبرای بیش از شصت سال، نام هنری کیسینجر مترادف با «واقعگرایی» و در پیوند با «دکترین سیاست خارجیِ ایالات متحده برساخته و تعریف شده است. اما فارغ از نقش برجستۀ آن به عنوان مشاور امنیت ملی و وزیر خارجه ریچارد نیکسون در دوران پر تلاطم جنگ سرد، بهخاطر دیدگاهها، مواضع و کتابهای پرفروش خود در باب وضعیت جهان، نظم واقعگرایانه و تصویر معناداری که از سیاست بینالملل روایت میکند، به شهرتی مضاعف دست یافته است. درست از همان زمان که پا را فراتر از قلمرو فعالیت سیاسی گذاشت و تلاش کرد در حوزه فکری و مفهومی، بر تفکر سیاسی تأثیر بگذارد.در مرکز نگرش سیاسی کیسینجر، مفهوم استراتژی، هنر و علمِ رهبری قرار دارد و در پی آن، کلیدواژههایی چون منافع ملی، تاریخ، روابط قدرتها و کانالهای پشت پرده میآید که به اعتقاد وی، از توافق صلح وستفالی در سال 1648 تاکنون، اصول و پایههای آن، تغییر چندانی نکرده است. اینکه استراتژیها واقعاً چگونه در دنیای واقعی اجرا میشوند، و تا چه اندازه بهترین طرحها بهطور عقلانی، فرصت و قابلیتِ پیادهسازی مییابند؛ سؤالی است که در تفسیر آنها، خلاقانه مخاطب را به درسها و شخصیت بزرگ تاریخی ارجاع میدهد. وی که به لحاظ مشی سیاسی نیز در اردوگاه «واقعگرایان محافظهکار» جای میگیرد، به مقامها و شخصیتهای سیاسیِ جهانی، آمیزهای از ایدهها، یا حتی موضوعیتِ بازگشت به سیاستمداریِ خوبِ قدیم را عرضه میکند و معتقد است «سیاست خارجی را نمیتوان با نمودارها و آمار و ارقام به تکنوکراتها واگذار کرد». بر اساس همین منظومه فکریِ انتقادی، کیسینجر در 99 سالگی، نوزهمین کتاب خود را به تازگی تحت عنوان «رهبری: شش مطالعه در باب استراتژی جهانی» منتشر کرده است. در حال